ANY WAY THE WIND BLOWS

Toen ik nog behoorlijk jong was had ik zo'n schattig pakje... het was roze en het had een hele kleine ruit. Het was een bloesje met korte mouwen en een korte broek, een short. Ik vond het geweldig en droeg het graag, tot het te klein was natuurlijk. En wat denk je? Ik zit bij Henry op het balkon, we zijn aan het ontbijten en ik zie dat er mensen op de bus wachten, lijn 42 naar het Centraal Station.  En tussen de wachtenden zie ik "mijn" roze pakje, van vroeger. Wel wat groter natuurlijk, maar toch... Een jonge man heeft mijn pakje aan! En hij heeft ook witte sokjes, net als ik toen! Meteen wil ik weer zo'n pakje met dat roze stofje. Ik zie me lekker op de fiets met wapperende haren en dát pakje! Ik bel met mijn fietsbel naar iedereen aan de overkant... Kijk eens... hoe lief ik er uit zie! Ik-wil-ook-zo'n-pakje! En witte sokken!