ANY WAY THE WIND BLOWS

Jaren geleden gaf ik bij "Jong Haarlem vooruit" les aan volwassen analfabeten, die wilden leren lezen en schrijven. Het was mooi om dat te doen. Een kleine groep mensen leren wat je allemaal met letters kunt doen en hoe fijn dat is. Eigenlijk sta ik er nu nooit meer bij stil, dat je niet zou kunnen lezen en schrijven. Voor mij is het gesneeën koek: ik ben een echte lettervreter, bovendien schrijf ik elke dag een blogje en daarnaast lees ik elke dag een stuk of 15 blogjes van anderen, de zgn webbies. Ik lees ze niet alleen: ik reageer ook bij hen. Dat is een onderdeel van het bloggen.  Het boek dat ik nu lees is een hele dikke pil: Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili. ik ben op bladzij 783 van de 1273. Zwaar boek! Ik lees meestal in bed voor het slapen gaan een paar stukken, tot mijn armen moe zijn. Ik kan me niet voorstellen, dat ik niet zou kunnen lezen... Maar nu... in het zwembad komt elke week een man, die na een hersenbloeding zwaar gehandicapt is. Hij...