ANY WAY THE WIND BLOWS

Vandaag ga ik weer eens voor de planken met powesie in mijn boekenkast staan. Met mijn ogen dicht doe ik een blinde greep... En wat pak ik? Dit kleine, zelf in elkaar gezette bundeltje... Oh jeee... ik weet niet of ik dat wil en of ik dat mag...  Ik vraag het even aan Jacobanita... "Is het wel "kies' om zoiets persoonlijks op mijn blog te zetten? Vooral na alle droevigheid die er 18 jaar geleden gebeurd is?" Jacobanita vindt het geen probleem. Ik zal proberen niet te veel vrij te geven. Daarvoor is dat wat 18 jaar geleden gebeurd is te erg. Het bundeltje is in elkaar gezet door Hugo voor zijn vrouw Selma. Hier is het eerste gedicht dat hij voor Selma schreef, in juli 1984: Zeshonderd maanden of tweehonderd seizoenen lijkt een hele tijd maar nog lang niet voldoende om alles te doorgronden. De collectie van mooie ogenblikken is nog niet compleet. Verzamel vanaf vandaag en laat de lach weerklinken! (Voor Selma) aan Joke van Hugo staat er onder dit eerste gedicht. Een b...