Over alleen zijn.

Ik heb er nooit moeite mee om alleen te zijn. Sterker nog: heel vaak wíl ik juist alleen zijn. Dan ben ik klaar met al het geklets en gedoe en wil ik even op mezelf.

Ik voel me nooit eenzaam, ook niet als ik alleen ben, dus toen ik deze tekst van Paul Tillich tegenkwam, dacht ik: "Precies! Dat is precies wat ik bedoel..."

"Loneliness expresses the pain of being alone and solitude expresses the glory of being alone." 

Moet ik het even vertalen? Nee toch? Wij spreken toch vloeiend Engels...

Nou vooruit, voor jou, omdat je het zo lief vraagt:

"Eenzaamheid drukt de pijn uit van alleen zijn en afzondering drukt de pracht uit van alleen zijn."

Ik hoop, dat ik het goed vertaald heb. Ik twijfel nog over het woord "afzondering". Misschien weet jij een beter woord?

In ieder geval vind ik dat dit schilderij van Albertini Oreste dat laatste goed  weergeeft. Hij schilderde het in 1932 ergens in de bergen hoog boven het meer van Lugano: 

Ik zou daar wel willen zitten, op die kruiwagen en langzaam de tijd voorbij laten gaan en niets doen. Alleen maar kijken... en een beetje luisteren...

Mooi toch?!

Oreste was zelf zo geïnspireerd door deze plek, dat hij het ongeveer nóg eens geschilderd heeft:

Ik zie 'm gaan met z'n schildersezel de bergen in naar deze plek met die ene vrouw, die weliswaar niet zozeer van het uitzicht geniet, maar een beetje in zichzelf is en op die oude kruiwagen een beetje zit te haken.

Dat spreekt me aan: solitude, the glory of being alone...