Maandag 23 maart

Vandaag zou mijn moeder Paula jarig zijn. Ze zou 116 geworden zijn. 

116 jaar! Stel je eens voor dat ze dat gehaald zou hebben. Dat zou wel een wonder zijn... Ik mis haar zo nu en dan nog steeds.

Van haar erfde ik een mooi boek: De Mattheüs Passion van Johann Sebastian Bach. Zij heeft daar zelf uit gezongen, ik denk in 1960, maar zeker weten doe ik het niet...

Het boek heb ik  al een keer of 30 gebruikt. Soms alleen om mee te lezen, bijvoorbeeld in het Concertgebouw in Amsterdam, in 1988, en 15 keer om zelf mee te zingen. Er zit nog een oud programmaboekje van mijn moeder in, van 1960, waarin ik kan lezen, dat Aafje Heynis (volgens sommigen de mooiste alt ter wereld) de alt-aria's zong.

Ik heb "Können Tränen..." gevonden, door haar gezongen. Erg mooi...

Afgelopen zaterdag heb ik de Mattheüs voor de 15de keer meegezongen.  In Beverwijk, in de Agatha-kerk. Dat was genieten: een hele dag repeteren en aan het eind een concert. Toch nog iets aan de lange kant, vond ik. 

Ik zag laatst bij Podium Klassiek, dat Edwin Rutten er een echt prachtig uitreksel van heeft gemaakt: de koralen natuurlijk, maar... bij de aria's niet die eeuwige herhalingen. Die doen je namelijk de das om. Al met al duurt het concert namelijk bijna 3 uur. Met pauze dan. En de bewerking van Edwin Rutten: 75 minuten!

In Beverwijk zingen we altijd een zogenaamde "scratch". Dat betekent dat er heel veel geschrapt wordt. Wat mij betreft mag er nóg  ietsjes meer geschrapt, maar ja... wat laat je weg?

Het blijft genieten, elk jaar weer... Voor de 15de keer zing ik het stuk samen en naast mijn zangvriendin Gerda.

Volgend jaar zing ik weer mee weer... En ik weet nu al, dat er... bij leven en welzijn... zéker 3 fans komen luisteren...