Meestal...

Ja... meestal vertel ik het hier, als ik een goeie film gezien heb. Een zogeheten aanrader!

Maar vandaag niet. Vandaag vertel ik, dat ik een rotfilm heb gezien. Ohohoh, wat zonde dat ik daar naar toe ben gegaan. Het was zulk mooi weer: ik had uren in de tuin kunnen rommelen, of een fijne wandeling kunnen maken. En oh jee... ik haalde Jacobanita op uit Zandvoort, die al in geen eeuwen in de bioscoop was geweest en uitgerekend gisteren zaten we bijna drie uur in de bioscoop te lijden. Ja echt: met ij.

We zaten ineengeklemd net als dit autootje, dat iemand in de film kado kreeg. Hoe heette zo'n autootje ook al weer... Warburg? Warstein? In Oost-Duitsland reden er veel... Oh ja... ik weet het weer: een Trabant. Zo voelden we ons... Wachtend op wanneer het mooi en goed zou worden... 

Maar niks ervan. Het was niks en het werd niks en we vonden het allebei een rot-film. Bruin. Alles was bruin. Ken je dat? Een bruine film? Een sombere, duistere, bruine film.

En toch bleven we zitten... omdat we hoopten, dat er meer kleur zou komen. De film ging namelijk over 4 generaties vrouwen die in een oude boerderij in Oost-Duitsland wonen. Ik zou zeggen: laat de laatste generatie er eens kleurig uitzien! Geef ze blauw en rood en geel en van mijn part alle kleuren van de regenboog. Maar nee... het bleef onbestemd bruin. Donkerbruin.

Dan hoop je ook nog dat er een beetje gezellige filmmuziek in voorkomt. Nou... vergeet het maar: duister gebrom krijg je, als de film van generatie wisselt. Een soort geluid, dat je aan het begin van de film "Jaws" hoort. Zwaar geronk. WWWrrrouwwww... en dan was er weer een nieuwe generatie aan de beurt. 

Nee... geen aanrader deze keer.

Gelukkig waren er na afloop hele lekkere poffertjes en appelsap bij Brownies en Downies buiten op het terras in het zonnetje.

Oh ja... dit was de film:

50 tinten bruin!