Het boekenkastje in de Iepenlaan...

Zoals je misschien wel weet heb ik zangles. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en omdat ik het wil.

Mijn zangjuf is een hele goeie en ze inspireert enorm, dus ik heb er wel een lange fietstocht voor over. Nou ja... lang... valt wel mee: nog geen half uur.

Ik kom elke keer langs een boekenkastje en eindelijk ben ik eens een keertje gaan kijken...

De tekst "Leest en verrijkt de geest" heeft iemand er op gemaakt. Het is een  oud kastje, vol boeken. Maar ik haal er niks uit, want ik heb al zoveel boeken en bovendien is mijn boek, Het achtste leven van Nino Haratischwili,  nog lang niet uit.

Maar ik kijk m'n ogen uit. Iemand is daar heel enthouisiast bezig geweest met van alles en nog wat... Rechts van het kastje is een paal, die volgebouwd is met oude houten dingen.

Je kunt er halen, brengen en ruilen. Ik ga morgen in mijn eigen boekenkast kijken wat ik er in zou willen leggen.

Als ik er wat langer sta om al die versieringen te bekijken zie ik nóg meer! Een boom bij de ingang is volgehangen met houten maskertjes. Het doet me een beetje aan Indonesië denken.

En warempel... op het lage hekje staat een uiltje. Niet echt beeldschoon, maar toch:

En nu pas zie ik, dat eronder ook twee uiltjes bevestigd zijn. Die had ik, terwijl ik de foto maakte, totaal over het hoofd gezien.

Ik ben wel nieuwsgierig wie daar woont en wie al die maskertjes heeft verzameld en opgehangen. Maar ja... ik moet dóór, naar zangles! De juf wacht op me. We gaan zingen! Ik moet goed oefenen, want 31 mei is ons concert al weer...

Ik heb trouwens een site gevonden met... de mooiste openbare boekenkastjes. Daar vind je ware juweeltjes tussen!