Powesie op vrijdag: Hans Andreus

Voor de powesie op vrijdag ga ik even terug in de tijd, naar de dichter Hans Andreus, die werd geboren in 1926 en overleed in 1977.

Een bepaald gedicht van hem wordt veel gebruikt op rouwkaarten, of in ieder geval een gedeelte van het gedicht:

Wanneer ik morgen dood ga

vertel dan aan de bomen

hoeveel ik van je hield.

Het gedicht is veel langer dan deze drie regels en de titel is "Voor een dag van morgen"  (klik) 

Mooi gedicht wel. En ik snap ook wel, waarom het veel geciteerd wordt: een beetje drama mag wel eens... Of sentiment, net zo je wilt.

Nou kreeg ik van mijn vriendin Jacoba een gedicht van Hans Andreus opgestuurd. Zij zit (met haar 90 jaren!) op een leesclub en kreeg daar dit gedicht voor ogen:

Zij kreeg daar een beeld bij van het eindpunt van de pelgrimsroute in Spanje, in Finisterre. Dat vind ik best wel bijzonder. Dat licht, dat je dan schijnt te zien. Mooi toch!

Hans Andreus schreef in 1975 ook kindergedichtjes, of -versjes. Daarvan vind ik deze over "De drie vliegen" best leuk:

Er zaten eens drie vliegen

om het hardst te liegen,

buiten op een balkon,

luierend in de zomerzon.

De eerste zei: "Met deze poot

sloeg ik vijf olifanten dood."

De tweede zei: "Ik vlieg zo vlug,

in een uurtje naar Afrika en terug."

De derde zei: "Ik vlieg zo hoog,

nog hoger dan de regenboog."

Toen werd 't wat kil en het waaide wat.

De vliegen riepen: "Voel je dat?"

En vlogen gauw het huis weer binnen,

om daar nóg meer leugens te verzinnen.

Ja, kinderversjes... die vind ik altijd leuk. Van Willem Wilmink of Annie M.G. Schmidt. 

Dat komt omdat diep vanbinnen nog ergens een kind schuilt. Daar speel ik zo nu en dan verstoppertje mee.

Hans Andreus deed dat ook, denk ik...