Versteende tuinen

Vorige week kon je overal lezen, dat er tegen grote hitte meer bomen en groen zou moeten komen. En dat je dus je tuin dient te vergroenen. Ik ken eigenlijk niemand met een versteende tuin. Ik heb het geluk alleen maar mensen te kennen, die tuinen hebben met bloemen en groen. Met vijvertjes en kikkervisjes. Met geheime struikjes waar besjes aan groeien. Zo'n tuin heb ik. Behalve het vijvertje, maar ik heb wel een vogeldrinkbad. Dat dan weer wel.

Heel even wat anders: vorige week stond er hier een enorme auto half op de stoep geparkeerd. Mijn buurvrouw met rollator kon er niet door, iemand met een boodschappenkarretje ook niet en een kinderwagen al helemaal niet.

Dus... zo is mijn buuf, schreef ze een briefje en deed dat onder de ruitenwisser. Iets in de trant van: zo kun je hier niet parkeren... niemand kan er meer langs. En ook zette ze haar naam en huisnummer er onder. Niks anoniem! Ik vind dat keigoed van haar. 

En nu weer terug naar de versteende tuinen:

Zou zo een briefje van mijn buuf kunnen zijn:

Waarom kopen jullie een huis

met voor- en achtertuin

om er vervolgens één grote

versteende ellende van te 

maken??? Wat een drama

Buurtgenoot Gerben

Nou, de boodschap is duidelijk. Maak een échte tuin van je tuin.

Dat er miertjes en piertjes in kunnen rommelen.

En dat vogels schaduw en koelte kunnen vinden.

En jijzelf ook, trouwens!

Een tuin met karakter, waar je goed toeven is. Met kleur, veel groen en verzorgd met liefde... Zo'n tuin. Waar het regenwater gewoon in de aarde kan zakken. 

Een klein terras voor je boek en een kop thee...