De tuin van Pissarro

Echt een mooie tuin heb ik niet, zeker niet in dit jaargetijde: nu alles nogal dor en droog is. Sproeien doe ik niet, (daar worden de wortels lui van!)  maar alle potten krijgen dagelijks wel water: bruikbaar afvalwater, dat ik in emmers opvang. Het is een echte stadstuin en ik ben er reuze blij mee.

Maar dan... zie ik een schilderij met een tuin... ik kijk m'n ogen uit: geweldig mooi! Geschilderd door Pissarro in Pontoise, een stadsdeel van Parijs...

Het is daar ook bloedheet, als Camille Pisarro in 1870 dit mooie hoekje in de tuin van zijn vriendin Marie in Pontoise schildert.  Kijk eens hoe mooi de tuin er bij staat. Heel zorgvuldig bijgehouden. En de kleuren... dat rood van de geraniums heet vermiljoenrood en ik heb gelezen, dat Pisarro dit rechtsstreeks uit de tube heeft gebruikt. Niet gemengd met andere kleuren, nee: puur vermiljoenrood.

De vrouw zou zijn vriendin Marie Desraimes kunnen zijn. Ze heeft een elegant parasolletje boven haar hoofd, want de zon maakt je huid zo oud...

Er staat een klein meisje met een trompetje bij haar. Het speelt een kinderliedje, vermoed ik...

"Au clair de la lune"? 

Ik vind het een heerlijk schilderij. Van Camille Pissarro dus.

Hier is iets dat hij ooit gezegd schijnt te hebben. Ik kan me er wel in vinden:

"Gezegend zijn zij die prachtige dingen zien, waar andere mensen niets zien..."