Haus Eduard

De laatste dag in Haus Eduard alweer... Wat is de tijd snel gegaan... 

Ik zou nog heel lang willen blijven, maar ja... de winter komt er aan en het huisje tocht en kraakt aan alle kanten, dus ... in de winter hier blijven is voor ons echt geen optie.

Waarom heet het huisje: Eduard?

Dat zal ik je vertellen. Mijn ouders hebben het meer dan 60 jaar geleden gekocht van onze buurman: Siegfried. Kijk: hier zie je hem met zijn werktuig. Het was een beetje een ouderwetse boer die loeihard werkte, met weinig tijd voor "vrije tijd".

Hij poseerde voor Henry, die de oude werktuigen heel fraai vond.

Het was hardwerken voor hem. Geen moderne werktuigen, maar het serieuze handwerk.

Oh, ik zie toch nog een motor zaag. Hij werkte ook veel in het bos om hout te zagen voor de verwarming en het koken.

Siegfried had een Deens achtergrond en de Deense familie kwam regelmatig langs. Eduard was er één van. Een grappig mannetje, dat hele dagen rond zwierf op de berg. Hij zei toen: als ik gepensioneerd ben dan ga ik in dat huisje wonen. Maar het heeft niet zo mogen zijn. Hij overleed en toen mijn ouders het huisje kochten (voor  1500,- gulden!) hebben ze het Eduard genoemd. In het begin nog voor de gein Villa Eduard, maar nu toch echt: Haus Eduard.

Om de beurt zijn we er een tijdje, de een wat langer dan de ander. De één klust er wat op los en de ander luiert in een luie stoel of poetst het huisje lekker schoon. Er is altijd wat te doen: maaien en snoeien, een muurtje schilderen, het aanrecht vernieuwen, een nieuwe vloer, het balkon dat opgekrikt wordt en vooral goed schoonmaken voordat je weggaat, want het volgende familielid moet zich lekker thuis voelen.

We hebben een gastenboek met heel veel verhalen en foto's: alle avonturen kunnen we lezen en de geweldige foto's zien, en meegenieten. Heerlijk is dat altijd: één van de eerste dingen die ik doe als ik daar ben: in het gastenboek lezen. Ik zal er volgend jaar wat foto's van maken. Het zijn inmiddels een stuk of 10 boeken. Allemaal vol verhalen en foto's en ook veel tekeningen. Heerlijk om te lezen, dat iedereen er zo geniet. Ook Roosje en Wijs en Pier... Die gaan er heel graag naar toe. Hier zie je ze, ik denk... 18 jaar geleden op de Paraplui, de berg midden in het dorp.

Dag heerlijk huisje... tot volgend jaar! Dan komen we weer genieten!