Uilskuiken!

Nee, denk maar niet dat ik je aan het uitfoeteren ben... Ik ben namelijk zélf dat uilskuiken en ook niet als scheldnaam, maar als erenaam. Omdat mijn moeder Uhl heette, wat UIL betekent, ben ik een van haar kuikens, dus:  een uilskuiken. Vind ik gewoon leuk. En daarom verzamel ik afbeeldingen van uilen. Vind ik ook gewoon leuk... Geen beeldjes voor op de vensterbank, maar alleen afbeeldingen.

Zo nu en dan licht ik er eentje uit en hier heb je de kerkuil van de schilder Jan Mankes...

Dit vind ik een bijzondere: een zelfportret met een uil.

Jan Mankes was 22 in 1911 toen hij dit schilderde, zelfportret met uil... Hij had de uil, een kerkuil, gekregen van een hele goede vriend. En die uil werd toen zijn muze... Allemaal leuk en aardig, maar was die uil dan al die tijd in het atelier? Ik heb er mijn bedenkingen over. Tientallen tekeningen heeft Jan van de kerkuil gemaakt... 

Jan Mankes kreeg nóg een uil, die hij ook schilderde, in 1913:

"Uil op scherm" heet het schilderij.

Het is een kamerscherm, waar de uil op zit. Met dat pootje omhoog vind ik het een beetje zielig...

Van zijn briefwisseling met de "gulle" gever is het en ander bekend:

"Mijn bedoeling is me veel eigen te maken, dingen zoo lang te teekenen, te schilderen, te bekijken, dat je ze in werkelijken zin "droomen" kunt. Dán zijn ze een werkelijk bezit van je geworden en mét het weergeven van die dingen zal je dan heelemaal als vanzelf je zelf kunnen weergeven."

Maar goed: een mooi en bijzonder schilderij, maar ik heb toch liever een uil, die buiten op muizen aan het jagen is... en niet maandenlang in een atelier. Ik moet meteen aan een gevangenis denken... 

Kom Jan Mankes: laat de uil vrij!

Maar nee, dat kan niet, want Jan Mankes is overleden... in 1920 

Ik las ergens, dat de uilen vrijgelaten zijn...