Het oog wil ook wat...

Vrijdag was ik al vroeg bij Henry, die me naar de Oogkliniek bracht in Amsterdam. Wat was dat fijn. Ik was namelijk best een beetje zenuwachtig, maar hij is zo lekker rustig, dat dat een beetje op mij oversloeg...

Je moet ook eigenlijk van tevoren op internet niet steeds gaan zoeken naar foto's. Daar schiet je niks mee op en het maakt je onrustig. Maar goed... hieronder zie je het beeld dat ik zag: onscherp en lichtstralen om het beeld, vooral 's avonds. Mooi blauw oog trouwens...

Een staaroperatie is een fluitje van een cent. Dat wordt steeds beweerd en het is ook zo. Het ergste is eigenlijk je eigen "angst". Dat heb je niet zo in de gaten, maar als het allemaal achter de rug is, dan blijkt pas hoe gespannen je was.

Ik vind het razendknap allemaal...

En met een kwartiertje is het klaar!

Dan nog een lekker kopje koffie en ... hup! Naar huis. 

Op de terugweg bij Hartog in de Wibautstraat in Amsterdam een paar overheerlijke krentenbollen gekocht en meteen in de auto opgesmikkeld en dan... is alles oké!

Je hebt geen pijn en de zenuwen zijn gekalmeerd en pas de volgende dag zie je hoe mooi helder alles is.

En dan ben je blij en tevreden dat je in een land woont, waar dat allemaal zomaar kan. Dat je niet rond hoeft te blijven lopen met een wazig beeld. En dat er lieve mensen zijn in een oogkliniek, die je op je gemak stellen en rustig alles uitleggen.

En een lieve verloofde, die je een beetje in de gaten houdt en je vertroeteld...

Jaa... daar ben ik echt heel dankbaar voor...

"Suzanne-met-de-mooie ogen"