Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken...

Het gedicht van vandaag is zo ontzettend joekels lang, dat ik er een stukje uit gekozen heb... het zijn de eerste coupletten.   Misschien is het ook meer een verhaaltje?

Er moeten mensen zijn

Er moeten mensen zijn

die zonnen aansteken,

voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten

als het ijzig wintert,

en die confetti strooien

tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn

die aan de uitgang van het kerkhof

ijsjes verkopen,

en op de puinhopen

mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn,

die op hun stoelen gaan staan,

om sterren op te hangen

in de mist.

Die lente maken

van gevallen bladeren,

en van gevallen schaduw,

licht.

Tot zover dit gedicht van Toon Hermans. Ik kan me er wel in vinden en daarom spreekt het gedicht me aan. Ook lees het graag hardop voor.

Hier (klik op:)  De wijze uil   kun je het hele gedicht vinden... misschien wil je het ook hardop voorlezen. Voor je geliefde, of voor de goudvissen. Of voor je oma?

Van Toon Hermans natuurlijk...