Poëzie oftewel powesie op vrijdag

FEDERICO GARCIA LORCA

Ik ben al jaren verliefd op Lorca... nou ja... verliefd... dat slaat natuurlijk nergens op. Maar misschien begrijp je wat ik bedoel. Ja, vast wel, want jij bent ook niet van gisteren! 

Deze Spaanse dichter leefde van 5 juni 1898 tot 18 augustus 1936

Op 38-jarige leeftijd werd hij vermoord door Spaanse falangisten. Omdat hij zich durfde uit te spreken tegen Franco én... omdat hij homoseksueel was. 

Hij is dan een van de eerste slachtoffers van de burgeroorlog in Spanje.

Hij was dichter en toneelschrijver, schilder en tekenaar, pianospeler en gitarist.. allemaal  Federico Garcia Lorca!

Muurgedicht in Leiden

Het toneelstuk "Yerma" heb ik in de Toneelschuur gezien, ooit, hier in Haarlem. Prachtig! Het heeft veel indruk op me gemaakt. Ik heb het toneelstuk dan ook in boekvorm tussen mijn powesieboeken staan.

Daarnaast heb ik twee bundels met gedichten van Lorca en het is moeilijk om er een gedicht uit te halen. 

Het mooiste gedicht vind ik: A las cinco de la tarde: om vijf uur 's middags. Zijn klaagzang voor Ignacio Sanchez Mejías. Echter ... dat is zo lang, dat ik het hier niet ga plaatsen. Het gedicht gaat over zijn geliefde, een stierenvechter, die precies om 5 uur 's middags de dood vindt door de horens van een getergde stier.  Lorca heeft dit zo indringend geschreven. Prachtig... tranen!

Met Salvador Dali

Standbeeld in Madrid

En dan nu het gedicht van vandaag. Het is een gedicht, dat ook op muziek is gezet voor vrouwenkoor en ik heb het ooit met Vrouwenkoor Malle Babbe ingestudeerd. Echter... het is nooit uitgevoerd, wat ik nog steeds heel jammer vind.

Hier is de vertaling van Arbolé arbolé seco y verdé 

Boompje boompje droog en groen

Het meisje met het lieve gezichtje

plukt olijven

De wind, de rokkenjager rond de torens,

neemt haar bij haar middel.

Vier ruiters komen langsgereden,

op Andalusische merries,

in blauwe en groene kleren,

in lange donkere mantels.

"Kom mee, liefje, naar Cordoba"

Het meisje gaat er niet op in.

Drie stierenvechtertjes komen langsgereden,

ze zijn slank van taille,

in oranje kleren,

met zwaarden van oud zilver.

"Kom mee, liefje, naar Sevilla."

Het meisje gaat er niet op in.

Dan verduistert de avond,

en het licht vervaagt,

er komt een jongen langsgereden,

rozen draagt hij en maanmirte.

"Kom mee, liefje, naar Granada."

En het meisje gaat er niet op in.

Het meisje met het lieve gezichtje

blijft onverstoorbaar olijven plukken,

de grijze arm van de wind ligt

nog rond haar middel.

Boompje boompje

droog en groen.

In het Spaans klinkt het natuurlijk veel mooier, maar ja... dat is een stuk moeilijker te lezen.. Ik vond nog een uitvoering van het lied op YouTube, niet om aan te horen, maar ja:

Op onze tocht door Andalucia kwamen we in Ardales een gedichtenparkje terecht.

En wie vonden we daar in mooie blauwe letters op tegelplateaus??

Lorca! Federico Garcia Lorca!

Henry is ook groot Lorca-fan!

En speciaal voor deze Lorca-fan het gedicht voor Ignacio, a las cinco de la tarde (klik)