Het wandelen op de berg

Op de berg is het fantastisch wandelen. Je kunt een flink stuk hogerop rijden naar de Weinebene (1668 m), waarvandaan een paar prachtige wandelingen gaan. Dat doen we dan ook zo nu en dan.

Echter... dit keer bleven we in de buurt. We deden de wandeling naar en om de Paraplui, waar ik het maandag over had. 

En een mini wandeling naar het landje van Hans. 

Hans werd vroeger Gemeindehans genoemd, toen hij nog bij de gemeente werkte. Maar dat is nu niet meer zo. Hij woont ook niet meer in ons dorp, maar heeft er wel een stukje grond gekocht, waar hij een huisje op heeft gezet en waar zich het meertje bevindt, waar we als kind elke dag zwommen. Nu kan er ook gezwommen worden, maar dan wel tussen grote forellen en dikke kikkers en enge slangetjes. Kijk maar: 

Hans heeft daar een paradijsje gemaakt, waar we altijd mogen komen. Lekker een beetje mijmeren op het bankje.

Of zelfs... mogen we een schnapsje pakken uit het wonderlijke kabouterhuis, dat hij gebouwd heeft. Er staat altijd een flesje klaar met drie borrelglaasjes. Proost!

Een vakantie in het huisje op de berg is niet af, zoder een bezoekje aan het landje van Hans. Er is een hoop te zien: heel veel bloemen en twee bronnen en zijn eigen huisje natuurlijk. Als hij er is gaan we natuurlijk op bezoek. Dit keer was hij er jammer genoeg niet, maar zonder hem genieten we ook wel...

Ook al zo'n Knusperlhaüschen! Je zit daar lekker op de veranda met een wijntje en maar kletsen! Hans is een makkelijke prater. Wel "steirisch", dus je moet je best doen om hem te verstaan, maar meestal gaat dat wel.

Dit is het meertje waar we vroeger elke dag in zwommen toen onze ouders nog een groot huis in de buurt huurden. 

We sprongen en splatsjten en zaten elkaar achterna tot moeder Paula vanaf het balkon riep: Eeeeeeeeten!

Dan waren we er als de kippen bij, want we hadden altijd honger!

Ja... het landje van Hans. Daar zijn we allebei gek op. 

Overigens, naar aanleiding van vele vragen: ons huisje is niet te huur. Dat van Hans ook niet, denk ik...